RECENSIES

“GIOVANNA D’ARCO”

Opera van Giuseppe Verdi (muziek) en Temistocle Solera (libretto) naar het toneelstuk “Die Jungfrau van Orleans” van Friedrich von Schiller. Wereldpremière in 1845 in het Teatro alla Scala te Milaan. Première van deze productie door “Viva la Musca Uden” op 14 november 2009, bijgewoonde voorstelling op 15 november 2009 in het Theater Markant te Uden (Nederland).

Dat dit kleine stadje (± 35.000 inwoners) zich een dergelijk theater kan permitteren, is formidabel. Een reusachtig gebouw, gemakkelijke zetels, een groot podium en orkestbak met alles er op en eraan.  De hall heeft ruime mogelijkheden voor spijs en drank in de pauze en achteraf. Ook is de kalender van dit centrum zeer goed gevuld.
De opera "Giovanna d'Arco" bestaat uit een proloog en drie akten. Het verhaal van Schiller werd enigszins aangepast: bvb. van 27 personages naar 5, waarvan er dan maar 3 belangrijk zijn.
Carlo, de toekomstige Franse koning, vertelt over een visioen waarin de maagd Maria hem beveelt zich over te geven aan het Engelse leger. Giacomo, de vader van Jeanne d’Arc (Giovanna) bidt voor zijn dochter die een visioen heeft waarin een engel haar vraagt soldaat te worden en Frankrijk naar de overwinning te leiden. Na de strijd wil Jeanne terug naar haar vroegere leven. Carlo komt haar zijn liefde betuigen. Engelen waarschuwen haar hiertegen. Het volk prijst Jeanne, maar haar vader Giacomo klaagt haar aan en beschuldigt haar van hekserij. Carlo verdedigt haar, maar zij zwijgt. Later ligt ze geketend en bidt. Giacomo hoort dit en begrijpt dat ze onschuldig is en maakt haar ketens los. Ze trekt dan terug ten strijde en redt Carlo. Ze sterft echter, maar in extase roept ze dat de hemel zich opent bij haar dood.
De amateurvereniging “Viva la Musica” heeft het na twee jaar voorbereiding aangedurfd deze vrijwel onbekende opera in productie te nemen. Helaas viel de uitvoering ons erg tegen. Op Nederlandse manier kwam er applaus bij elke gelegenheid en achteraf zelfs een staande ovatie. We konden hiermee echter niet instemmen.
De regie van Willem Westerman bestond uit stilstaan of zinloos rondlopen, voor het koor zelfs bij momenten met operetteachtige pasjes. Dit koor was zeer talrijk maar vocaal niet echt kwalitatief. Ook de moderne brillen van sommigen hinderden. De kledij, ook van de solisten, was niet altijd passend voor het tijdperk.
Het sobere decor was aanvaardbaar, maar niet steeds handig voor de solisten. Deze stonden vaak te ver naar achter en de vader van Jeanne moest zelfs zonder trap van een tamelijk hoge stelling springen.
Het Regionaal Symfonieorkest Oss (RSO) onder leiding van Ago Verdonschot speelde wel vlot maar regelmatig klonken valse noten uit de bak.
De solistenbezetting was ook te zwak voor deze Verdi partituur. De titelrol werd gebracht door de sopraan Lydia Belleman die de partij wel aankon, maar eigenlijk niet de juiste stem ervoor bezit. Alle vertolkingen leden scenisch onder het regieconcept, als dit al aanwezig was. De tenor Hans van de Scheur in een niet passend kostuum, was nog minder geschikt voor de rol van Carlo. Eventjes kon basbariton Hein Remmers overtuigen in een scène waarin hij voluit zong. Verder klonk de stem vrij kleurloos. De kleinere rollen werden vertolkt door Ton van Berkel (Talbot) en Michiel van Lieshout (Delil).
Als men een goede koorrepetent met kennis van stempedagogie zou aanwerven, moet van dit grote koor toch iets meer te maken zijn.
Voor ons een teleurstellende voorstelling, iets te hoog gegrepen voor deze vereniging. Gelukkig voor hen was dit niet de mening van het publiek.

Er is nog één voorstelling in het “Brabant House Helmond” op 21 november 2009.

H.V. (Gepubliceerd op 18/11/2009)

TERUG NAAR KEUZELIJST NEDERLAND