RECENSIES

“DER FIDELE BAUER”

Operette van Leo Fall (muziek) en Victor Léon (libretto). Wereldpremière op 27 juli 1907 te Mannheim tijdens de Operettenfestspiele. Première van deze productie in het Kongress & Theater Haus te Bad Ischl op 24 juli 2010. Bijgewoonde voorstelling op 3 augustus 2010.

"Der fidele Bauer" (de lustige boer) speelt in het dorp Oberwang en in Wenen. De arme boer Scheichelroither heeft zijn vrouw beloofd zoon Stefan te laten verder studeren. Hij krijgt hiervoor de hulp van de rijke boer Lindoberer, de peter van de jongen. Na elf jaar wacht de oude boer op zijn zoon en bij aankomst zegt hij zijn vader dat hij maar eventjes blijft, want hij moet zijn huwelijk met Friederike, de dochter van Geheimrat von Grumow gaan voorbereiden. Zijn vader en zuster zijn niet uitgenodigd op deze bruiloft. Enkele maanden later regelt Lindoberer een bezoek van vader aan de zoon in Wenen, samen met zus Annamirl. Zij ontmoeten hier de “fijne lui”, die geschokt zijn door het zien van de boer. Deze laatste realiseert zich dat hij niet past in dit gezelschap en verklaart zijn zoon nooit meer te willen zien. Deze woorden maken een zodanige indruk, dat men zich verzoent. Ondertussen is er een romance gegroeid tussen Vincenz (zoon van Lindoberer) en Annamirl (de zuster van Stefan) en ook dit komt tot een goed einde.
De intendant Dr. Michael Lakner begroet altijd de aanwezigen maar had nu de onaangename melding dat de tenor Eugene Amesmann (Stefan) “ganz indisponiert” was en praktisch stemloos. Hij zou wel de voorstelling zingen. Met veel moed begon hij eraan. Het werd een heel voorzichtige eerste akte in pp. Voor de tweede en de derde aktes had men een loopmicro voorzien. We kennen deze tenor uit een vroegere opvoering van “Wiener Blut” (Bad Ischl) en “Der fidele Bauer” (Bad Hall) en we weten dat hij over een goede tenorstem beschikt, dus alle begrip voor het toch redden van de voorstelling. Ook de sopraan Romana Noack (Friederike) bleek voor het eerst na drie weken ziekte weer op te treden. Zij onderscheidde zich in de derde akte met een aangename “Einlage”. Ze heeft een zeer uitgebreide staat van dienst in opera en operette. Weldra is ze te horen op CD in “Der fidele Bauer” en “Frasquita”.
Ook de dirigent was vervangen. We hoorden nu Michael Zehetner. Hij had stevig de teugels in handen en het Franz Lehar-Orchester gaf meestal een vinnige lezing van de muziek. Ook begeleidde hij de solisten zeer volgzaam. Volgend speeljaar is hij verbonden aan het Theater Erfurth.
Op een zeer vlotte en romantische manier riep de enscenering van Dolores Schmidinger de tijdsgeest op waarin het werk geschreven werd. Ook de humor werd goed gebracht en de dansevoluties waren showstoppers. We denken dan vooral aan het herentrio over “de artillerist, de infanterist en de cavalerist ” door de drie boeren. Ook het trio van de twee boeren met Annamirl “zijn we ook maar boeren” was zeer goed gebracht. We herinneren ons deze Vlaamse teksten van vele opvoeringen, jaren geleden in Vlaanderen.
De titelrol van Mathaeus Scheichelroither werd gebracht door de bekende acteur Franz Suhrada. Hij speelde een ideale boer in alle facetten van de rol. Ondanks het feit dat hij geen zanger is, wist hij toch zeer gevoelig het ontroerende “ieder huisje draagt zijn kruisje” te brengen. De rol van rode Lisa werd gezongen door Christine Ornetsmüller, die samen met haar zoon Heinerle hun bekende duetje zeer schattig bracht. Voor deze voorstelling was het Anton-Josef Puscha die het knaapje speelde. Hij was voorzien van een micro, maar klonk toch erg zwak. De andere boer Lindoberer werd gebracht door Rupert Bergmann, een ideale figuur met een volle baritonstem. Ook was de tenor Robert Maszl een goed zingende en acterende Vincenz, de zoon van Lindoberer. Annamirl werd heel lief vertolkt door Laura Scherwitzl. Ook de rol van Zopf vond een goede vertolker in de bariton Thomas Zisterer. Deze laatste speelde ook een zeer goede Horst, broer van Frederike in de derde akte.
In deze versie had de regisseur sommige rollen enigszins samengesteld uit diverse andere partijen. Het resultaat was echter prima. Verschillende andere kleine rollen waren ook goed getypeerd en op gelijk niveau: Karl Herbst (een boer), Dorli Buchinger (Loise mit der Harmonika), Walter Witzany (von Grunow) Uschi Plautz (Victoria, moeder van Frederike) en vooral Christian Kosis (de butler).
Jammer en helaas voor Eugene Amesmann en voor ons werd de mooie aria “O frag’ mich nicht” van Stefan begrijpelijk gecoupeerd.
De organisatoren moeten wel oppassen, als ze ook vreemde toeristen willen aantrekken, niet te overdrijven met het gebruik van een dialect, dat voor ons onverstaanbaar was. Gelukkig maakte het acteren het meeste wel duidelijk. Er was een verdiend lang applaus aan het slot voor deze zeer goede en aangename productie.

Samen met “Die Csardasfürstin” en “Frasquita” loopt het seizoen nog tot 5 september 2010.

Voor 2011 zijn “Paganini” en “Im weissen Rössl” gepland.

H.V. (Gepubliceerd op 19/8/2010)

TERUG NAAR KEUZELIJST OOSTENRIJK

“DIE CSARDASFÜRSTIN”

Operette van Emmerich Kálmán (muziek) en Leo Stein & Béla Jenbach (tekst). Wereldpremière op 17 november 1915 in het Johann-Strauss-Theater te Wenen. Première van deze productie in het Kongress & Theater Haus Bad Ischl op 17 juli 2010. Bijgewoonde voorstelling op 4 augustus 2010.

Edwin Ronald is verliefd op de cabaretière Sylva Varescu, die klaar staat om op tournée te vertrekken naar Amerika. Graf Boni zal haar begeleiden. Edwin wil haar niet verliezen en tekent een verklaring dat hij binnen de drie maanden met haar zal huwen. Ondertussen hebben zijn ouders het plan opgevat de verloving van Edwin aan te kondigen met gravin Stasi, een nichtje. Edwin weigert hierop in te gaan en hoopt nog steeds op de terugkomst van Sylva. Wanneer deze dan aankomt, wordt duidelijk dat zijn ouders niet opgezet zijn met het plan van Edwin om met deze csardasvorstin te huwen. Sylva verlaat dan vernederd het feest bij Edwin’s ouders en verklaart nooit meer te zullen optreden. Na enkele verwikkelingen waaruit blijkt dat Edwin’s moeder zelf ooit in een cabaret heeft gewerkt, geeft de vader toe en loopt alles goed af. Ondertussen zijn Boni en Stasi op elkaar verliefd geworden en is er ook voor dit paar een happy-end.
Een zeer populaire en overbekende operette zoals "Die Csardasfürstin" vraagt uiteraard een goede leiding en een uitstekende bezetting. Hierin is intendant Dr. Michael Lakner overtuigend geslaagd. De titelrol van Sylva Varescu was in veilige handen bij de zeer bekende Miriam Portmann. Deze sopraan liet haar mooie volle stem heerlijk klinken. Ze is ook erg beweeglijk en levert goede danspassen. Ook bracht ze een gevoelige vertolking met veel charme. Haar partner was de tenor Matjaz Stopinsek als Edwin. Zijn krachtige en aangename stem voldeed in deze voor een tenor vrij lage rol. We kenden hem van de hoofdrol in “Der Zigeunerbaron”, die hij vorig seizoen in Baden zong. De soubretterol van Stasi was eveneens in goede handen bij Yvonne Friedli: zowel vocaal als acterend een heerlijke vertolking. Haar partner was dan weer de zeer bekende buffo-tenor Roman Martin. Samen met vele andere operetteliefhebbers vragen we ons af waarin hij het meest uitblinkt: als zanger, danser of acteur. Zijn interpretaties zijn altijd zeer goed, maar we hadden de indruk dat hij deze keer zichzelf nog overtrof!
Dan de oudere “jeune premier” in de rol van Feri von Kerekes! De zeer bekende en populaire Kurt Schreibmayer leverde hier een prestatie van het hoogste niveau. Ook hij is een aangename zanger, vlot acteur en prima danser. Het bekende trio in de derde akte met Sylva en Boni moest noodgedwongen en verdiend gebisseerd worden. De overige vertolkers waren op hetzelfde hoge niveau: Gerhard Balluch en de overbekende Helga Papouschek als de ouders van Edwin. Deze mensen kunnen zelfs acteren zonder iets te doen, enkel hun uitstraling is voldoende. Ook de nogal venijnige rol van Eugen von Rohnsdorff was zeer goed gebracht door Benjamin Plautz. We vermelden nog Karl Herbst (Notaris Kiss), Bardo Bayvertian (Miksa), Chrisian Kotsis (Zeitungsjunge), Tomaz Kovacic (Ausrufer), Mandy Garbrecht (Juliska, Tänzerin) en Dezsö Salasovics (Zigeunerprimas).
Het koor (voorbereid door Lászlo Gyükér) zong voorbeeldig. Ze leverden ook kleine solopartijen en klonken zeer stevig. Het ballet met de choreografie van Mandy Garbrecht was goed voorbereid en vervulde zijn opdrachten met veel kleur. Ook zongen ze zelf één nummertje al dansend.
We waren zeer gelukkig met de regie van Wolfgang Dosch, ook doordat de originele bedoelingen gerespecteerd werden. Het Bühnenbild werd voor het eerst ook met een draaitoneel uitgerust, voorzien van vele trappen waar de solisten en de dansers bijna probleemloos overvlogen.
Het Franz Lehar-Orchester werd stevig en kleurrijk geleid door de jonge dirigent Marius Burkert. Hier en daar (bv. in het voorspel) was de muziek een beetje aangepast op een gelukkige en zeker niet storende wijze. De rolverdeling was bijna ideaal te noemen en allen kregen een verdiend applaus met blijkbaar een tikkeltje meer voor Roman Martin.

Een prachtige voorstelling, zeker een aanrader voor wie nog die richting uitgaat. De laatste voorstelling is voorzien op zondag 5 september om 15.30 uur.

H.V. (Gepubliceerd op 19/8/2010)

Foto's van boven naar onder:
1) Kurt Schreibmayer als Feri en Miriam Portmann als Sylva met ballet en koor.
2) Helga Papouchek en Gerhard Balluch als de ouders met Matjaz Stopinsek als Edwin in het midden.
3) Roman Martin als Boni en Yvonne Friedli als Stasi.
Copyright foto's © FotoHofer

TERUG NAAR KEUZELIJST OOSTENRIJK