RECENSIES

SOMMERKONZERTE 2010: "HEINRICH STRECKER"

Op zondagmiddag 1 augustus 2010 waren we uitgenodigd in de Villa Strecker te Baden. Wij kregen eerst een korte “Führung” door de tuin en het kleine huisje waarin de componist Heinrich Strecker (1893 - 1981) verbleef als hij componeerde. Dan waren er interessante oude klankopnames te beluisteren en beeldopnames te bekijken uit werken van deze componist. Het waren de heren Herbert Fischerauer (voorzitter van het Heinrich Strecker Gezellschaft) en de tenor Beppo Binder die tekst en uitleg gaven.
Deze componist bleef bij ons bekend door zijn liederen “Drunt in der Lobau”, “Ja, ja, der Wein ist gut” en “Sing mir das Lied noch einmal”. Fragmenten uit zijn operettes “Loreley” en “Ännchen von Tharau” zijn ons bekend dankzij WDR 4. De muziek van Strecker klinkt Weens, volks en soms als cabaretschlagers en zou wellicht meer aan de beurt moeten komen.
Hier vernamen we ook dat hij als jongeling zeven jaar verbleef en studeerde in het Lazaristen-college te Theux, bij ons in België. Daar ontdekte men zijn talent. Hij leerde o.a. zeer goed viool spelen en kon zelfs de moeilijkste werken van Paganini aan. Hij componeerde zelf een “Konzert für Violine und Orchester in A-dur”. In 1905 mocht hij dit werk uitvoeren bij Koning Albert I. Deze laatste schonk hem daarvoor een gouden medaille.
Het tweede deel van ons bezoek met een vijftigtal belangstellenden, was een klein concert in de villa. Herbert Fischerauer en Beppo Binder zetten het geheel in. Vooral de tenor Binder (bekend door zijn vele rollen in het Stadttheater Baden) interpreteerde zeer sterk. Vocaal was de prestatie van de sopraan Gabriele Kridl heel degelijk. Dezelfde avond zong zij een rol in “La vie Parisienne”. Een speciale gast was de zeer jonge sopraan Anita Götz, die we later in Bad Hall zagen in Paganini. Ze won o.a. de eerste prijs en de publieksprijs in het “Internationale Badener Operetten Wettbewerbes Heinrich Strecker”. Ze zal vanaf deze herfst ook optreden in de Wiener Volksoper en gaf dan ook een stralende uitvoering op dit intieme concert.

Een aangename kennismaking met deze zangers en het werk van deze bij ons weinig bekende componist.

H.V. (Gepubliceerd op 17/8/2010)

Foto: Heinrich Strecker.

TERUG NAAR KEUZELIJST OOSTENRIJK

"PARISER LEBEN” (LA VIE PARISIENNE)

Operette van Jacques Offenbach (muziek) en Henri Meilhac & Ludovic Halévy (libretto). Bewerking en Duitse vertaling (met gebruik van een tekst van Karl Treumann) door Robert Herzl. Wereldpremière op 31 oktober 1866 in het Théâtre du Palais-Royal te Parijs. Première van de huidige productie in de Sommerarena te Baden op 10 juli 2010. Bijgewoonde voorstelling op 1 augustus 2010.

Na de opvoeringen van “Hoffmans Erzählungen” (Offenbach) in het Stadtheater te Baden gedurende het speeljaar 2009/2010, was het nu de beurt aan de vooral in Frankrijk populaire Parijse operette “La vie Parisienne”.
De regie van artistiek leider Prof. Dr. Robert Herzl was een meesterwerk van vlotheid, finesse en humor. Het toneelbeeld van Pantelis Dessyllas maakte handig gebruik van een praktisch eenheidsdecor met wisselende achtergrond. De gesofisticeerde belichting van Michael Heidinger creëerde de juiste atmosfeer. Leuke, gepaste en vooral zeer vinnige balletjes, werden verzorgd door het vaste balletkorps in een goed gelukte choreografie van Matyas Jurkovics. Ook de solisten kregen heel wat voetwerk te verrichten, waarvan ze zich allen zeer behoorlijk, volgens hun rol, kweten.
Baron von Grondremark, komt met zijn echtgenote Christine naar Parijs en wil er het frivole Parijse leven leren kennen. Zij worden “begeleid” door Raoul de Gardefeu. Zij ontmoeten er allerlei volk, dat zich als graven en gravinnen, baronnen en baronessen uitgeeft. Bobinet, een vriend van Raoul verschijnt zelfs in admiraalsuniform. De ganse operette is een feest waarin iedereen een rol speelt. Men ontmoet er Jean Francois Bobinet, Metella, Gabriele Favart, Hans Frick, Pompa di Matadores, Clara de Folle-Verdure e.v.a.
Alles draait rond de Baron von Gondremark, zeer succesvol gespeeld en met volle baritonstem gezongen door Jochen Schmeckenbecher. Als zijn vrouw Christine trok Frauke Schäfer de vrouwelijke bezetting aan. Het tweetal Raoul de Gardefeu en Jean Francois Bobinet waren een koppel heerlijk zingende en acterende levensgenieters in de voortreffelijke vertolkingen van Darius Merstein-MacLeod en Reinhard Alessandri. René Rumpold was een bijzonder opgewekte Pompa di Matadores (Le Brésilien) en plaatste zich met deze vrij kleine rol toch zeer verdienstelijk op de voorgrond. Ook de courtisane Metella was een pareltje, zoals ze gespeeld werd door Hege Gustava Tjøenn. Het was prettig Gabriele Kridl aan het werk te zien na haar medewerking aan een Heinrich Strecker concert, diezelfde namiddag. Ook de weduwe Leonie Quimper-Karadec was een zeer gekleurd personage dankzij Franziska Stanner. De grote bezetting was vrij egaal en goed gekozen met Julia Koci (Gabriele Favart), Thomas Markus (Hans Frick), Horst Lamnek (Urbain), Kerstin Grotian (Pauline Denis), Robert Sadil (Alphonse), Franz Födinger (Philippe Gontran) en Heinz Hartel (Bahnbeamter). Aan de koorleden werden ook heel wat eisen gesteld, die ze zeer efficiënt invulden.
Het orkest stond op deze voorstelling voor het eerst o.l.v. Eva Caspari. De tempi waren zeer vlot en alles verliep correct en met veel schwung. Niet enkel het publiek, maar ook de vertolkers zelf gaven haar aan het slot een verdiende ovatie.

Deze voorstelling is op zichzelf al een goede reden om naar Baden te reizen.

H.V. (Gepubliceerd op 17/8/2010)

TERUG NAAR KEUZELIJST OOSTENRIJK