|
|
OPERA GAZET
|
|
Opera van Wolfgang Amadeus Mozart (muziek) en Abbate Giuseppe Parini (libretto). De versie met dialogen werd voor deze productie verzorgd door Armin Stockerer en Richard van Schoor. Wereldpremière op 17 oktober 1771 in het Teatro Ducale te Milaan. Première van deze productie door Die Opernbühne in het Schloss Maxlrain te Bad Aibling op 17 juli 2010. Bijgewoonde voorstelling 25 juli 2010.
De Opernbühne Bad Aibling bestaat sinds 1988 en werd
opgericht door James Barnes die nog steeds intendant is, maar ook voor het
toneelbeeld en de opbouw zorgt. Vóór de vereniging de huidige naam kreeg,
werden al acht opera’s opgevoerd van “Bastien und Bastienne” (Mozart) tot
“La Vera costanza” (Haydn). Onder de huidige naam werd gestart met “Il
Campanello” (Donizetti) tot “Die Seufzerbrücke” (Le Pont des Soupirs)
(Offenbach).
Met de huidige productie zijn dit een twintigtal opera’s, vele zijn
onbekende werken van weinig gekende componisten. Een mogelijkheid tot het
zien van “Ascanio in Alba” wilden we niet missen en op de weg van München
naar Salzburg vindt men Bad Aibling, niet ver van Rosenheim.
Het werk speelt in de omgeving van Rome. Venus vertelt haar zoon Ascanio dat hij met
de wijze nimf Silvia moet huwen en zo een deel van haar land kan regeren.
Hij gaat vermomd op zoek naar haar, want hij wil zeker zijn van haar
gevoelens. Wanneer Silvia en Ascanio elkaar ontmoeten worden ze verliefd.
De
Priester van Venus, Aceste, werd aangesteld tot beschermer van Silvia en dit
tot haar bruidegom terugkomt. Venus is ondertussen overtuigd van de
oprechtheid van Silvia en openbaart haar de ware identiteit van Ascanio. Het
koppel is gelukkig en tot slot zingt iedereen een loflied voor Venus.
Wat het werk betreft: wegens allerlei librettoproblemen had de
vijftienjarige Mozart slechts drie weken om de opera te schrijven.
Wat de huidige uitvoering betreft: er werd gespeeld in de Reithalle van
Schloss Maxlrain. Er werd een toneel opgebouwd met een simpel eenheidsdecor.
De muziek is weinig boeiend, met lange aria’s zonder veel variatie. Helaas
was er ook geen vlotte regie. Armin Stockerer is bariton, acteur, zangleraar
en debuteerde nu als operaregisseur. Hij trad op in opera’s, operettes en
musicals.
Voor een dergelijk werk heeft men zangers van klasse nodig en dat was niet
echt het geval. De beste zanger vonden wij Judith Spiesser, een jonge
sopraan die de rol van Fauno, een herder speelde. Ze acteerde ook het meest
overtuigend: vlot bewegend en toch intens beleefd. Als enige bezat zij ook
mooie hoge noten. Guibee Yang, een tweede sopraan, hoorden en zagen we als
Silvia, de verloofde van Ascanio. Ze was minder uitdrukkingsvol en de
topnoten waren ietwat vlak. De derde sopraan was Lenka Möbius als de godin
Venus. De stem is van bescheiden kwaliteit en de bewegingen nogal
amateuristisch. De titelrol Ascanio was in handen van de countertenor
Nicolas Hariades. In de inleiding vooraf werd hij beschreven als een zanger
die in de hele wereld gezongen heeft. Hopelijk beter dan hier! De stem is
vrij kleurloos en de hoogte vlak. Als acteur deed hij enkele vlotte
pogingen, maar meestal was hij onbeweeglijk. Trouwens niet meer dan wat
trappen op en neer lopen, afgewisseld met op de grond liggen, was hem
toegewezen. Ook de tenor Andreas Stauber maakte als de priester Aceste
vocaal weinig indruk en de stem was ontoereikend in de hoogste tonen. Wel
was hij een waardig acteur.
Het kleine koor was ingestudeerd door Richard van Schoor, Margret
Kahnt-Barnes en Frieda Meisinger. Het was voldoende voor de eisen die het
werk stelt. Het orkest bestond uit een dertigtal muzikanten en werd kundig
geleid door de Zuid-Afrikaanse dirigent Richard van Schoor. Leden van de Bad
Aiblinger Ballettschule werden opgeleid door Gabriele Mooser en waren erg
schattig, geïnspireerd en van diverse leeftijden. Ze waren de Geister en
Bauernmädchen in kleine intermezzi.
Ook hier leek het vrij talrijke publiek tevreden. Wij leerden een weinig bekend werk kennen dat wellicht beter verdiende.
H.V. (Gepubliceerd op 12/8/2010)
TERUG NAAR KEUZELIJST DUITSLAND
