RECENSIES

“LA CENERENTOLA”

Opera in twee bedrijven van Gioacchino Rossini op een libretto van Jacopo Ferretti. Het werk werd voor het eerst gespeeld op 25 januari 1817 in het Teatro Valle te Rome. Op 15 mei 2011 zagen we een opvoering in de Hambugerische Staatsoper.

Samen met “Il barbiere di Siviglia” en “L’Italiana in Algieri behoort “La cenerentola” tot de bekendere komische opera’s van Rossini. Doch, waar de twee andere opera’s werkelijke komedies waren (L'Italiana in Algeri zou je zelfs een farce kunnen noemen) is de humor in “La cenerentola” veel gedoseerder. Voor zijn libretto bewerkte Ferretti een tekst van een eerdere opera van Pavesi die zich liet hij zich inspireren door “Cendrillon” van Isouard. Een belangrijke wijziging daarbij was het omwerken van een “halfkomische” tekst naar een “drama giocosa”. Dit werd vooral bereikt door het personage van Don Magnifico een veel belangrijkere plaats te geven in het verhaal - met drie aria’s kan hij eigenlijk als de hoofdfiguur beschouwd worden.

Muzikaal slaat Rossini met “La Cenerentola” een eerste brug tussen de “opera seria”, de serieuze opera en de “opera buffa”, het komische genre. Deze beide strekkingen in de opera hadden altijd erg gescheiden van elkaar bestaan, waarbij de “opera buffa” wat betreft de complexiteit van de verhalen en van de muziek altijd het kleinere broertje was. Met “La Cenerentola” schreef Rossini echter een komische opera die zowel vormelijk als wat betreft de eisen die aan de zangers gesteld werden, kon wedijveren met de “opera seria”. In zekere zin is Angelina een van de sympathiekste personages in Rossini’s oeuvre, een personage uit de “opera seria” dat geïnjecteerd werd in een “opera buffa”.

Een regisseur die zich aan “La cenerentola” waagt moet zich er voor hoeden het delicate evenwicht tussen de ernstige en de komische elementen niet te verstoren. Helaas is het net in deze val dat Renaud Doucet met beide voeten trapt. Nochtans is zijn basisidee niet slecht. De zusters van Angelina nemen deel aan een realityprogramma in de trend van “Wie kiest Pieter?”. Angelina zelf is een wat grijze figuur die door Alidoro, producer van de show, ontdekt wordt en aangezet om ook mee te doen. Wanneer de prins voor haar kiest, wenst ze haar liefde niet voor de camera’s te verklaren en daagt ze hem uit om haar te gaan zoeken. Helaas kunnen we het voorgaande vrijwel uitsluitend afleiden uit de teksten in het programmaboekje. Wat op het toneel gebeurt, toegegeven, steeds onder het oog van camera’s, is absurd. Alles ziet er uit als in een sciencefictionfilm. Maar dit verrassende toneelbeeld van André Barbe kan het gebrek aan originaliteit, de uitgemolken grappen en de slechte timing van de regie niet doen vergeten, in tegendeel. Gelukkig bestond de cast uit overwegend ervaren zangers die een deel van de meubelen konden redden.

Niet alleen letterlijk boven de rest uistekend was de Russische tenor Maxim Mironov. Met zijn honingzoete, elegante, soepele en goed in de hoogte liggende tenorstem weet deze jonge zanger uit de stal van de Accademia Rossiniano uit Pesaro het publiek te vervoeren door zijn stilistisch perfecte vertolking van Don Ramiro, een rol die hem past als een handschoen. Ook Enzo Capuano, nochtans niet meer van de jongste, heeft de techniek en de timing die zo broodnodig is voor de rol van Don Magnifico. Enkel in de snellere passages lijkt zijn stem te verdrinken in de orkestklanken.

Maité Beaumont is zeker een verdienstelijke Angelina. Haar stem past goed samen met die van Mironov, heeft een prachtig timbre en geeft een temperamentvolle vertolking. Toch klinken de virtuoze passages vaak wat moeilijk. We hebben dan ook de indruk dat de toekomst van deze jonge mezzo eerder bij Mozart dan bij Rossini ligt. Ook de jonge bariton Viktor Rud, verdienstelijk als Dandini, zal ons inziens eerder naar een ander repertoire evolueren. Onaanvaardbaar daarentegen was de prestatie van Tigran Martirossian die geen enkele voeling heeft voor Rossini en die bij momenten eerder klinkt als Fafner dan als Alidoro.

Antonello Allemandi’s interpretatie van “La cenerentola” is dynamisch en boeiend en wordt daarin puik gevolgd door het orkest van de Philharmoniker Hamburg en het herenkoor van de Staatsoper Hamburg. We begrepen alleen niet goed dat hij instemde met een soort geïmproviseerd ballet gebaseerd op de muziek uit het duet tussen Ramiro en Dandini.

Al bij al een voorstelling die potentieel heeft, maar wat lijdt aan zangers die zelf niet echt in het hele opzet lijken te geloven. Maar eerlijk is eerlijk, aan de reacties te horen lustte het publiek er wel pap van.

Er zijn nog verscheidene voorstellingen tot 11 juni en de productie wordt volgend seizoen hernomen tussen september en december 2011.

H.D. (Gepubliceerd op 19 mei 2011)

Foto's van boven naar onder:

1) Gabriele Rosmanith als Clorinda, Viktor Rud als Dandini en Renate Spingler als Tisbe.
2) Maité Beaumont als Angelina, Maxim Mironov als Don Ramiro en Enzo Capuano als Don Magnifico.
3) Solisten en mannenkoor van de Staatsoper Hamburg.

Copyright foto's © Klaus Lefebvre

TERUG NAAR KEUZELIJST DUITSLAND