RECENSIES

“SCHERZ, SATIRE, IRONIE UND TIEFERE BEDEUTUNG”

Komische opera van Detlev Glanert (muziek) en Jörg W. Gronius (libretto) naar het werk van Christian Dietrich Grabbe. Gecreëerd in het Opernhaus te Halle (Saale) op 2 februari 2001. Première van deze productie in het Theater Pforzheim op 21 mei 2011. Bijgewoonde voorstelling op 12 juli 2011.

De duivel wordt tijdelijk naar de aarde gestuurd omdat zijn grootmoeder in de hel aan de grote schoonmaak begonnen is. Niettegenstaande het een warme dag in augustus is, vindt de duivel het maar koud. Hij wentelt zich in een dikke pelsjas en wordt zo goed als doodgevroren gevonden door vier geleerden. Zij denken dat hij een hooggeplaatste van de kerkelijke hiërarchie is en introduceren hem bij de baron van de plaatselijke gemeente. Daar zijn heel wat intriges aan de gang. Liddy, de dochter van de baron, wordt begeerd door drie parasieten die het op haar fortuin gemunt hebben. Er is ook een schoolmeester en zijn "begaafde" leerling Gottliebchen. Tenslotte is er nog Mollfels, de enige en ware liefde van Liddy. De duivel voelt zich onmiddellijk thuis bij dit bonte gezelschap en voert hun naar een catastrofaal einde. Enkel Liddy en Mollfels kunnen op het nippertje ontsnappen. De grote schoonmaak is ondertussen voltooid en grootmoederduivel (die er uitziet als een frisse dienster van een Bayerse Hofbrau…) voert de duivel terug naar de hel. De uiteindelijke bedenking is dat onze hedendaagse maatschappij geen duivel nodig heeft om zich te ruïneren vermits het boze reeds onder ons is.
De muziek van Detlev Glanert was niet steeds even genietbaar. Vooral in de eerste akte werd overdreven gebruik gemaakt van trompetten en slagwerk. De zangpartijen beperken zich tot "Sprechgesang" dat echter vaak onverstaanbaar was door het lawaai van het orkest. In de tweede akte waren enkele mooie momenten, vooral een wervelend trio, een soort perpetuum mobile, wist ons te bekoren.

Er werd met veel overgave geacteerd en gezongen door een schaar solisten die absoluut geen stem tekort hadden, in tegendeel, zij bleken wel een wedstrijd te voeren met het orkest om wie er het grootste klankvolume kon produceren. De rol van de duivel werd waargenomen door de countertenor Daniel Lager die opviel door de schwung waarmee hij aan deze partij gestalte gaf. Wij hoorden ook drie degelijke baritons, in rollen waar de eerste vereiste niet het zingen was, maar de vaart en de zwier waarmee zij hun personages dik in de verf wisten te leggen: Aleksey Ivanov als de baron, Mark Reichert als Herr von Wernthal en Gerd Jaburek als de dichter Rattengift. Bijzonder welluidend waren de bassen Cornelius Burger als Freiherr von Mordax en Hans Gröning als de schoolmeester. De sopraan Elif
Aytelik was de groteske leerling Gottliebchen. Een verademing tussen het gechargeerd gedoe van al deze karikaturale personages, waren de fraaie sopraan Katja Bördner als Liddy en de aangenaam lichte tenor Markus Francke, de enige waarvoor Glanert enkele rustige muzikale momenten in de partituur inlaste.
De vier natuurhistorieken Anna-Lena Denk, Babett Dörste, Steffen Fichtner en Axel Humbert waren zonder twijfel de felste lawaaimakers van de avond!

Dirigent Tobias Leppert liet de Badische Philharmonie Pforzheim op volle toeren draaien. Veel subtiliteit werd van de musici niet gevraagd, maar toeschouwers die het graag luidruchtig hebben en van donderende klankuitbarstingen houden, mogen een opvoering van deze opera zeker niet missen.
Wolf Widder zorgde voor een bijzonder vinnige enscenering, boordevol grappige vondsten, met kleurrijke, potsierlijke kostuums en in een sprookjesdecor om van te snoepen.

Er is nog een voorstelling op 14 juli 2011.

Fotos: Sabine Haymann.

G.M. (Gepubliceerd op 13 juli 2011)

Foto's van boven naar onder:

1) Daniel Lager als Der Teufel.
2) Katja Bördner als Liddy en Markus Francke als Mollfels.
3) Gerd Jaburek als Rattengift, Hans Gröning als Schulmeister, Elif Aytekin als Gottliebchen en Markus Francke als Mollfels.

Copyright foto's © Sabine Haymann.

TERUG NAAR KEUZELIJST DUITSLAND