RECENSIES

“LA NAVARRAISE”

Episode lyrique van Jules Massenet op een tekst van Jules Claretie en Henri Cain naar “La cigarette” van Jules Claretie. De opera werd voor het eerst gespeeld in het Royal Opera House Covent Garden te Londen op 20 juni 1894. We woonden op 12 januari 2012 een voorstelling bij in het Theater Koblenz waar het werk vertoond werd in combinatie met “Les Boulingrin” van Georges Aperghis.

Met “La Navarraise” componeerde Massenet een typische verismo-opera: een kort verhaal ontdaan van franjes, met ruwe personages en een slechte afloop voor de protagonisten. De componist trachtte hierbij een dramatisch sterke partituur te schrijven maar is wat ons betreft op zijn best in de meer lyrische passages. In elk geval leek de opera ons zeker het opvoeren waard, een gebeurtenis die maar al te zeldzaam voorvalt. Enkel de nocturne geniet nog enkele bekendheid.

Het verhaal speelt in Bilbao tijdens een burgeroorlog. Anita, een meisje uit Navarra waar de titel naar verwijst, wil huwen met haar geliefde Araquil. Helaas is ze straatarm en Araquil's vader eist van haar een bruidschat van 2000 duros. Ze biedt generaal Garrido aan om zijn tegenstander generaal Zuccaraga om te brengen voor deze som. Anita voert haar plan uit maar Araquil, ondertussen dodelijk gewond, vervloekt haar. Anita verliest haar zinnen.

Regisseur Matthias Schönfeldt laat het verhaal spelen in een eenheidsdecor - een grote ommuurde ruimte - en zonder decors en een minimum aan rekwisieten. In zekere zin gebruikt hij het koor, dat hij opstelt in verschillende formaties, als decorstukken. Hij weet hiermee de juiste, bedrukte en bedrukkende sfeer van het werk gestalte te geven. Samen met de verzorgde personenregie vonden we het werk van Schönfelt van een grote doeltreffendheid voor dit repertoire.

Mezzosopraan Aurea Marston is een toneelbeest en het personage van Anita is haar dan ook niet alleen vocaal op het lijf geschreven. Helaas worstelt de zangeres af en toe met de intonatie. Het zelfde kan gezegd worden van de tenor Martin Shalita die met zijn erg lichte lyrische stem niet echt opgewassen bleek tegen de orkestratie van Massenet. De bas Jongmin Lim zong met autoriteit en sonore basstem de rol van Remigio, de vader van Araquil, en bariton Michael Mrosek was een vocaal meer dan overtuigende generaal Garrido.

Het Staatsorchester Rheinische Philharmonie en het herenkoor van het Theater Koblenz musiceerden onder de bezielende leiding van de Nederlandse dirigent Enrico Delamboye.

Een hoogst interessante kennismaking met een wat atypisch werk van Massenet.

H.D. (Gepubliceerd op 16 februari 2012)

Foto's van boven naar onder:

1) Aurea Marston in de titelrol.
2) Jongmin Lim als Remigio en Martin Shalita als Araquil.

Copyright foto's © Theater Koblenz.

TERUG NAAR KEUZELIJST DUITSLAND

“LES BOULINGRIN”

Opéra bouffe van Georges Aperghis op een tekst van de componist zelf naar de gelijknamige komedie van Georges Courteline. De première had in mei 2010 plaats in de Opéra Comique te Parijs. We woonden op 12 januari 2012 een voorstelling bij in het Theater Koblenz waar het werk gecombineerd werd met “La Navarraise” van Jules Massenet.

Monsieur Des Rillettes denkt de kip met de gouden eieren gevonden te hebben. Op een feestje heeft hij het welgestelde gezin Boulingrin leren kennen en hij is vastbesloten een belangrijk deel van hun leven (en hun uitgaven) te gaan uitmaken. Hoewel hij de feiten eerst even heeft afgetoetst bij het dienstmeisje Felicie, blijkt hij zich in een wespennest gestoken te hebben. De heer en mevrouw Boulingrin kunnen elkaars bloed drinken en Des Rillettes komt midden in hun verbale maar soms ook gewelddadige oorlog terecht. Hij druipt uiteindelijk af.

Het contrast tussen deze komedie en het eerst opgevoerde “La Navarraise” van Massenet kon niet groter zijn. Met “Les Boulingrin” dalen we consequent af tot het niveau van de onderbroekenlol met de nodige valpartijen, taarten die in het gezicht terecht komen en meer van het soort fraais waar je honderd jaar geleden nog succes mee kon oogsten maar heden ten dage enkel nog aanzet tot luidop geeuwen. Dit gevoel wordt alleen maar versterkt door de regie van Beate Baron en de decors van Katrin Hieronimus die aan het geheel nog enkele overbodige “gags” trachten toe te voegen.

De muzikale taal van Asperghis is nogal moeilijk te omschrijven. Met een combinatie van traditionele en experimentele instrumenten (bij dat laatste denken we aan bestek, flessen en dergelijke) produceert hij betekenisloze klanken die naar ons aanvoelen geen enkele meerwaarde aan het spektakel bieden. Echt gezongen wordt er ook niet, enkel gedeclameerd. In die zin is de benaming “opera” misschien ook niet terecht.

In elk geval beleefden de solisten blijkbaar zelf veel plezier aan de vertolkingen van hun burleske personages. Vooral onze landgenoot Christophe Plessers wist zich uit te leven als Des Rillettes. Maar ook Monica Mascus en Mathieu Dubroca als het echtpaar Boulingrin en Hana Lee als Felicie kon niets verweten worden.

De productie die we zagen was de eerste productie sinds de creatie en had wat ons betreft, beter vermeden geworden. Dat we niet alleen staan met deze gedachte, bewijst het feit dat een aanzienlijk deel van het al niet erg talrijk opgekomen publiek de zaal voortijdig verliet.

H.D. (Gepubliceerd op 16 februari 2012)

Foto's van boven naar onder:

1) Mathieu Dubroca als Monsieur Boulingrin, Christophe Plessers als Des Rillettes en Monica Mascus als Madama Boulingrin.
2) Christophe Plessers als Des Rillettes, Monica Mascus als Madame Boulingrin en Hana Lee als Felicie.

Copyright foto's © Theater Koblenz.

TERUG NAAR KEUZELIJST DUITSLAND

“LOHENGRIN”

Opera van Richard Wagner (muziek en libretto). Wereldpremière op 28 augustus 1850 te Weimar. Première van deze productie in het Theater Koblenz op 21 april 2012. Bijgewoonde voorstelling op 26 april 2012.

"Lohengrin", dit meesterwerk van Wagner, werd op voortreffelijke wijze uitgevoerd in dit tamelijk kleine theater.
Het orkest bevond zich achteraan op het podium, zodat men een fantastisch grote speelruimte creëerde. De orkestbak vooraan werd enkel open gelegd om het bed voor de bruiloftsscène naar boven te halen. Voor de laatste scène werd deze dan weer gesloten.
Het orkest had een machtige Wagneriaanse klank en speelde zeer stijlvol onder leiding van Enrico Delamboye. De balans met de zangers was perfect, mede dankzij diverse schermen waarop de dirigent voor hen zichtbaar was.

De tenor Jon Ketilsson uit IJsland zong de titelrol. Zoals bij alle andere solisten, paste zijn krachtige stem uitstekend bij de rol. Waar het nodig was, zong hij ook mooi legato. De figuur kwam eveneens zeer duidelijk tot uiting. Wel sloegen we eventjes in paniek, toen voor de aanvang van de bruiloftscène een dame verscheen met de mededeling dat de tenor onpasselijk was geworden, zo erg dat men een dokter moest oproepen. Na een extra half uur pauze, werd dan aangekondigd dat hij zou verder zingen, zolang hij het kon volhouden. Gelukkig lukte dit, maar er was blijkbaar een afspraak gemaakt dat één der koristen een stoel haalde, zodat hij de aria “In fernem Land” zittend kon zingen. Naar het einde toe ging het allemaal weer heel vlot.

Zijn tegenspeelster was de Duitse sopraan Susanne Pütters. Zij was zowel scenisch als vocaal een ideale Elsa, hoewel de rol blijkbaar van haar het uiterste vroeg.
Het andere koppel werd gevormd door Monica Mascus als Ortrud en Michael Mrosek als Friedrich von Telramund, beide uit Duitsland afkomstig met de ideale stemmen voor hun respectieve rollen. De koning Heinrich der Vogler werd gezongen door Hans-Otto Weiss en de Heerrufer door Johannes Beck. Zij waren beiden eveneens zeer goede zangers en acteurs.

Verdere rollen werden ook goed ingevuld door Martin Shalita, Alexander Kröner, Christoph Plessers, Kai Uwe Schöler als de vier Brabantse edelen; Hana Lee, Malwina Makata, Aurea Marston en Astrid von Feder als de vier edelknapen. Deze beide groepen klonken zeer homogeen. En als laatste zagen we Jonas Volmer als Herzog Gottfried.

Het reusachtige koor, gevormd door het Chor des Theaters Koblenz, het Extrachor des Theaters Koblenz en het Freier Opernchor “Coruso”, voorbereid door Bernhard Ott, leverde een formidabele klank op en was ook erg beweeglijk.

De regie van Markus Dietze was zeer stijlvol, duidelijk en gepassioneerd, met veel vondsten en symboliek. Enkele voorbeelden hiervan: bij aanvang ziet men Elsa spelen met de kleine Hertog Gottfried, het koppel Ortrud en Telramund werd duidelijk gemaakt door haar rode handschoenen en zijn rode das, pochet en sokken. Lohengrin was in het wit, terwijl de koning in een uitgesproken grijze redingote opviel tussen alle anderen die een gewoon kostuum of een rokkostuum droegen.
Ook het tweegevecht om Elsa’s onschuld, tussen Lohengrin en Telramund, werd opgelost door een bezwerend gebaar. Bij aankomst en vertrek van Lohengrin werd de zwaan, die aan komt vliegen, geprojecteerd op de wanden van het podium en dit met zeer veel effect.
De moderne snit van alle kostuums van Claudia Caséra paste uitstekend in dit regieconcept.

Er volgen nog voorstellingen van deze prachtige uitvoering op 12, 24, 30 mei, 8, 10 en 12 juni 2012.

H.V. (Gepubliceerd op 1/5/2012)

Foto's van boven naar onder:

1) Susanne Pütters als Elsa en Michael Mrosek als Telramund.
2) Susanne Pütters als Elsa en Jon Ketilsson als Lohengrin.
3) Monica Mascus als Ortrud.

Copyright foto's © Matthias Baus.

TERUG NAAR KEUZELIJST DUITSLAND